Hondenschool:

Doggy's Fun

 De Jack Russel Terriër die afgelopen zomer nog mee speelde op de hondenspelletjesdag is helaas overleden, hij heeft de uitzonderlijk hoge leeftijd van 19 jaar gehaald en was tot op zijn laatste dag een vrolijke viervoeter.

Hieronder het verhaal van haar baasjes,

              Cora ( … 1990 – 3 november 2008)

 

Als pup en jonge hond zag Cora’s leventje er niet rooskleurig uit. Hierdoor was ze het vertrouwen in de mens kwijt geraakt en erg schuw. Nadat ze bij verschillende gezinnen in huis had gewoond, kwam ze uiteindelijk bij mijn broer terecht. Herman, mijn broer, was dol op haar en met veel geduld begon ze weer vertrouwen te krijgen in de mensheid. Maar ook bij mijn broer ging het op een dag mis: Cora verdedigde haar eigen brokjes en beet in het handje van de dochter van mijn broer, die toen een half jaar oud was.

Ik heb altijd gezegd en dus waargemaakt, dat als Cora om de één of andere reden het huis moest verlaten, dat ze dan zonder twijfel bij mij terecht kon komen. En zo is het gebeurd: Cora was 7 jaar en kwam bij ons definitief wonen. Daarvoor kwam ze vaak bij ons op visite en ze bleef ook zeer regelmatig bij ons logeren, dus zo heel erg wennen was het niet. Op dat moment hadden we drie poezen: Poekie,  Tommie en Tijger. Cora kon prima met hen overweg.

Cora was een dametje met duidelijk een eigen willetje, maar o zo lief! Overal waar we naar toe gingen, ging ze indien dat mogelijk was, mee. En altijd kon ze los bij je lopen. Geen enkele cursus gehad, maar ze begreep je gewoon ontzettend goed. Tijdens de wandelingen moest je oppassen als mensen de autodeur open hadden staan, want ze hield van op stap gaan en ze sprong er zonder pardon in. Ook hield deze dame ervan om te rollebollen in viezigheid: hoe meer ze stonk, des te beter! Hoe vaak ze wel niet een minimum aantal aan meters uit mijn buurt moest blijven om de wandeltocht te kunnen vervolgen… Ik weet nog heel goed: op een dag had ze gerollebold in rotte vis, aardappelschillen en ik weet niet wat allemaal. Dus ik wilde haar niet eerder in de huiskamer hebben dan dat ze helemaal fris en fruitig was. En daarvoor moest ze onder de douche. Maar daar had ons Coraatje een hekel aan! Ik had ondertussen mijn regenpak aangetrokken, zodat mijn kleren droog en schoon zouden kunnen blijven. Cora zag een klein kiertje in de deuropening en floep… daar ging ze. Stond ze buiten op afstandje te wachten om het “Pak-me-dan-als-je-kan”-spelletje te spelen! Ik met mijn regenpak aan naar buiten met het heerlijk stralende zonnetje. Ik schaamde me zo diep! Gelukkig wist Cora precies hoe ver ze kon gaan en uiteindelijk gaf ze zich dan maar over: toch maar onder de douche en weer heerlijk fris worden.

We hebben natuurlijk ontzettend veel met Cora meegemaakt. Zo heeft ze ook geholpen met het opvoeden van onze honden toen ze pups waren. Met name bij Django: hij kwam als eerste bij haar in het leventje. Ze waren echte maatjes en altijd samen. Ook het gezamenlijk knabbelen aan een kluif vonden ze heel gezellig. Cora heeft sowieso altijd een aantrekkingskracht voor pups gehad. Waarschijnlijk omdat ze klein is, maar ook veel “wijsheid” uitstraalde. Welke pup dan ook, ze hebben allemaal altijd heel veel respect voor haar opgebracht. Heel bijzonder om te zien hoe andere honden altijd met haar omgingen.

Nu Cora er niet meer is, is het heel vreemd: Cora hoort namelijk gewoon bij ons en veel mensen kennen ons eigenlijk niet zonder haar. Maar nu moeten we zonder haar verder, dat is ontzettend jammer. Maar we weten dat we haar een gelukkig leven hebben gegeven en dat ze dat enorm heeft gewaardeerd. Zij heeft ons leven verrijkt en we zijn haar eeuwig dankbaar. Ze heeft een plekje in ons hart en dat zal nooit verdwijnen.

 

 

 Lieve Cora, rust zacht. We houden van je.

               Angelique Huisman