LICHAAMSTAAL

HET POOTJE GEVEN

Hoewel het de hond niet wordt aangeleerd, zult u misschien wel eens gemerkt hebben, dat uw hond uit zichzelf een pootje geeft. Als hier geen reactie van de baas op volgt, zal de hond dit gebaar waarschijnlijk nog een keer herhalen, wellicht met wat meer nadruk. Het is duidelijk, dat uw hond hiermee iets kenbaar wil maken.

Waar komt dat pootje geven nu vandaan? Als de pups bij hun moeder drinken, leggen ze hun pootjes tegen haar buik aan en maken met de pootjes een trappelende beweging. Dit is bedoeld om de melk te doen vloeien en wordt "melktrappelen' genoemd. In eerste aanleg doet dit nog niet direct aan het "pootje geven" denken, maar het gaat er meer op lijken als het pupje een paar weken ouder is. Vaak zoogt de moeder de pups dan in een zittende houding en al gauw gaat ze er ook bij staan. De jongen moeten nu met de kopjes omhoog gericht zuigen.

Het is voor zo'n klein pupje te moeilijk om beide voorpootjes naar boven te houden en daarom volstaan ze met één pootje te gebruiken voor het melktrappelen, terwijl ze op het andere steunen. Voor het melktrappelen heffen ze steeds een pootje op en slaan daarmee tegen de tepelstreek. Nu is duidelijk het gebaar van pootjes geven te herkennen.

HET NEUSDUWTJE

Er is nog een andere vorm van gedrag van de pups, die we met een nieuwe functie in het latere leven van de hond terug kunnen vinden. Dit is namelijk het vachtboren, waarmee de pup de tepel van de moeder zoekt. Uit dit vachtboren is het bekende "neusduwtje" gegroeid, waarmee de hond op vriendelijke wijze vraagt om gestreeld te worden. Zo'n duwtje - dat is heel duidelijk te voelen - gebeurt van onderen naar boven, precies als het vachtboren. Als de hond gestreeld wil worden, slaagt hij er zelfs in de hand van zijn baas over zijn kop te schuiven, of hij schuift omgekeerd zijn kop onder de hand door, nadat hij die met zijn neus omhoog heeft geduwd.

Natuurlijk moet er wel een onderscheid worden gemaakt tussen een vriendelijk neusduwtje en een al te opdringerig duwen, dit laatste mag best wel eens afgeweerd worden. Bijvoorbeeld als het een ongeduldig eisen wordt, als de baas met de riem in de gang staat te dralen voor het uitgaan. Tenslotte moet de baas nog zoveel roedelleider blijven, dat hij zelf het tijdstip van de wandeling bepaalt.

Hetzelfde is mogelijk te zien, als de hond bedelend vraagt om eten, als de baas zelf eet, maar dat er in zo'n situatie een duidelijk "foei" moet klinken is wel duidelijk, elke hond begrijpt zeer makkelijk en snel dat zijn neusduwtje binnen de functiesfeer dient te blijven, waar deze ook oorspronkelijk thuishoort.

De baas kan zich er dan alleen maar over verheugen, dat de hond op deze wijze vriendelijk contact zoekt. Bovendien kan bij een geleidehond van een dergelijk neusduwtje gebruik worden gemaakt.

Als de hond vrij is en op commando "hier" bij de baas moet komen, komt een dergelijk neusduwtje goed van pas. Er wordt lichamelijk contact gemaakt en de baas weet dan onmiddellijk, dat de hond bij hem is gekomen. Dit is de hond eenvoudig te leren, omdat hij de bedoeling van het neusduwtje al kent. Het enige wat hem geleerd moet worden is, dat hij dit consequent doet als hij bij de baas terugkomt. Door de hond iedere keer als hij op commando terugkomt met een aai te belonen, kunt u de hond leren dat hij telkens met zijn neus uw hand moet raken. Eventueel is hetzelfde doel te bereiken met een brokje in de hand.