|
| |
               
HONDEN MET HET POSTBODESYNDROOM
Veel honden hebben een hekel aan postbodes en krantenjongens of
-meisjes. Vaak dacht men dat dit kwam door het uniform van de
postbodes. Wellicht omdat uniformen bij mensen toch ontzag - en dus
angst - inboezemen, dacht men dat dit bij honden ook wel het geval
zou zijn. Hier is helemaal niets van waar. De hekel aan
geüniformeerde mensen ontstaat bij honden juist andersom.
Het territorium is de basis
In de natuur leven honden in een territorium. Dit is een leefgebied
waarin zij kunnen jagen om te eten, dat gemakkelijk te verdedigen
moet zijn en waar ze zich in kunnen voortplanten. De grens van het
territorium is natuurlijk het meest kwetsbaar. Hier loert het
gevaar. Andere groepen kunnen het gebied in willen nemen, andere
roofdieren kunnen een gevaar vormen en dat gevaar is natuurlijk het
grootst op die grens. Kan het gevaar hier afgewend worden, dan is
het territorium weer veilig en zijn de overlevingskansen van de
groep het grootst. De grens van dit territorium wordt afgezet met
geurvlaggen. Dit betekent dat de leider tegen bomen, struiken en
andere afzettingen wat urine achterlaat waar zijn geur aanzit.
Het territorium thuis
Ook onze huishonden hebben een territorium. In eerste instantie is
dit het huis, maar ook de tuin, de wandelroute en het speelveld
zullen langzamerhand tot het territorium gaan behoren. Het huis
blijft echter wel het belangrijkst. De roedel waarmee onze
huishonden leven verschilt echter wel enorm met die van de hond of
wolf in de natuur. In de natuur komt geen visite en nemen de
kindertjes geen vriendjes en vriendinnetjes mee. In de situatie van
de huishond wel en al die visite en vriendjes en vriendinnetjes
komen binnen via de voordeur. Dit is natuurlijk ook de grens van het
territorium, de meest kwetsbare plek, de plek waar het gevaar dag en
nacht loert.
 Het
verdedigen van het territorium wordt de honden ook aangeleerd.
Iedereen in huis is rustig. De televisie staat aan en er wordt
koffie gedronken. Opeens gaat de bel. Op dat moment staat de
roedelleider op en loopt naar de voordeur. Hiermee geeft hij aan dat
alarmfase één in werking is getreden. Er is onraad bij de grens van
het territorium. De hond volgt zijn leider en loopt mee naar de
voordeur. De baas doet de voordeur open en ja hoor: vreemdelingen
aan die grens. Na drie keer heeft de hond in de gaten dat het
territorium bedreigd wordt zodra de voordeurbel gaat en hij slaat
aan om het huis te verdedigen. Dit gedrag zal zich verder uitbreiden
richting tuinhekje. Zodra de hond dat hoort zal hij gaan blaffen.
In de meeste gevallen zal de hond hier als pup voor beloond worden.
De baas is trots dat zijn pup kan blaffen en iedereen geniet van het
spektakel. Ook al is dit later niet meer zo leuk. Toch komt de
visite binnen en meestal is de rust weergekeerd als de visite
eenmaal rustig zit. Honden gaan over het algemeen niet blaffen als
de telefoon gaat. Ook niet als dit een zelfde soort geluid geeft als
de voordeurbel. Dit komt omdat de leider niet naar de grens van het
territorium gaat en er geen bedreigingen gevormd worden. Dat die
baas in één of ander apparaat gaat staan praten moet hij zelf weten.
Daar heeft de hond geen boodschap aan.
Succes bij de postbode
De honden weten inmiddels wel dat geluid bij de voordeur mogelijk
gevaar kan betekenen. Ook al is dit geluid de brievenbus. Iedere
keer als de postbode brieven in de bus doet gebeurt er iets bij de
voordeur en zal de hond er, als een goed verdediger van zijn
territorium, op af stuiven. Dit keer met succes, want de postbode
draait weer om en verlaat de voordeur en de tuin. Het is de hond
gelukt om deze indringer weg te jagen. Het probleem is echter dat
die postbodes en krantenbezorgers nogal vasthoudend zijn. Ze komen
iedere dag weer terug. De felheid van de hond zal dan ook steeds
meer toe kunnen nemen. Als ze dan ook de postbode, zoals vroeger in
een duidelijk voor de hond herkenbaar uniform zien vluchten en de
volgende dag weer terugkomen, kan dit gedrag ook buiten en naar
andere mensen met een uniform aan, gaan optreden.
Dat is natuurlijk heel vervelend. Enerzijds voor post die helemaal
verscheurd kan worden en anderzijds voor de postbodes die soms hun
vingers bijna kwijt zijn. Als u een hond heeft die nogal fel
reageert op postbodes hang dan een brievenbus buiten of zorg dat de
hond niet bij de voordeur kan komen. Dat maakt hun werk veel
plezieriger.
Bron: Kynotrain
|
|
